maalesef ki yazdığım yazılara geldin
mektuplar
düşünceler
bütün bu zaman boyunca sana olacağıma söz verdiğim insan olamadığım ve seni yalnız başına bıraktığım düşüncesi beni şu an karşında gördüğün içi boş kabuğa çevirdi, dedim. neyden bahsediyorsun, dedi, biz daha bir saat önce tanıştık. dedim ki olabilir, iç sıkıntısından bir üçgene dönüşmemi izlemek ister misin?
hoşlanma üçlüsü
1
"yazdığın her şeyi okumak istiyorum" demesiyle içimde yeniden bir şeyler canlandı.
bir şeyler = yetersizlik, kıskançlık, heyecan, merak, libido, kıpırtı (?)
korkaklığa devam mı yoksa aksiyona geçiş mi bilmiyorum. yazdıklarımı okuyabilirsin, keşke bunun nasıl bir sevgi gösterisi olduğunu bilebilsen.
2
konuşmaya başladığımızdan beri yemek yemiyorum
üzülmene gerek yok bu benim için harika bir şey.
3
duygu ölümü. anlamıyorum, her şeyi kafamda idealize edip yan yana gelince soğuyor muyum? bir şeyler eksik gerçekten, açıklayamıyorum.
Lisedeyken yaptığım her şeyi kalp kırıklığını önlemek için yaptım. Çok korktum, üzülmekten, kalbimin kırılmasından o kadar çok korktum ki kaçtım. Bir noktada arzu, korkuyu yendi. Şimdi bakınca başarabildiğim sadece kalp kırıklığını ertelemek olmuş, başka bir şey değil. Kaçmakla doğru olanı yapmışım.
moleskine
06.02.2023 Pazar
Kendimi tanıyamıyorum. Önümde bir ayna duruyor. İnceliyorum oluşan görüntüyü. Karşıdaki de bana bakıyor. Anlamaya çalışıyor. Niyetim ne merak ediyor, hissediyorum. Bakışıyoruz bir süre. Ama tanıdık gelmiyor asla. Baktıkça daha yabancı birisini görüyorum. Yanlış yerleştirilmiş gibi duruyor her şey. Tek tek inceliyor, zaman ayırıp anlamaya çalışıyorum. Gözler, kaşlar, burun, ağız, saçlar, bakış. Ama ne kadar uğraşsam da olmuyor. İçim gittikçe huzursuzlukla doluyor. Amacın ne senin, diyorum. Cevap alamıyorum. Niyeti ne, bana zararlı mı, ne düşünüyor çözemiyorum. Sadece sanal bir görüntü var karşımda. Bu sonuçla ne yapacağımı, nasıl ilerleyeceğimi kestiremiyorum. Sonraki adım ne, bilmiyorum. Bütün bunlar üzerime yıkıldıkça sıkışıyorum, küçülüyorum, katlanıyorum ve nefes almayı unutuyorum. Sonunda bakışlarımı kaçırıyorum ve küçük, parlak ekran beni sakinleştiriyor.